Mathieu

De afgelopen maanden stuurde Mathieu ons e-mails over zijn ziekte, maar vooral over hoe hij zich voelde. Hieronder een aantal fragmenten van de strijd, de emotie en de knagende onzekerheid.

Ik besef me dat deze mail bij de meesten van jullie totaal onverwachts is en als verschrikkelijk zal aankomen. Na een kleine week van onzekerheid en angst heb ik vanochtend te horen gekregen dat ik een zeer agressieve vorm van prostaatkanker heb. Deze vorm is dan ook niet meer te genezen.

Mijn grootste gevecht is begonnen.

Na een aantal onvoorstelbare dagen hebben we vanochtend toch weer een klein beetje hoop gekregen. "hoop doet leven"

Het blijft de komende weken spannend. Ik merk dat ik de grens weer wat aan het verleggen ben, ondanks dat je weet dat je een zware vorm van prostaatkanker hebt. Dit is en blijft een feit. We zijn de afgelopen weken volledig door elkaar geslingerd.

De komende maanden hopen we dat we weer wat meer rust gaan krijgen en wat meer onze zo vurig gehoopte normale draad van het leven kunnen oppakken.  

Hij beseft dat het een heel lange tijd van onzekerheid voor ons is. Mentaal is het soms erg lastig. Vooral de laatste weken merk ik dat de mentale rek er een beetje uit begint te raken.

Maar eerst weer terug in de realiteit. Mijn behandelend arts wil "het onderste uit de kan", zo gaf hij aan. Dit is natuurlijk wat wij ook willen. Daarom is besloten de therapie flink te versterken. Nu moet ik er toch aan geloven.....

Een gevoel van opluchting was er maar ook het besef dat de situatie zeer zorgelijk blijft en heel slecht is geweest. Dit wisten we natuurlijk al maar na maanden van geen ziekenhuis, vakanties en het feit dat ik me goed blijf voelen was dit toch echt weer dat we met de feiten op onze neus gedrukt werden.

We moeten genieten van elke dag, ieder moment. Ik heb de afgelopen maanden zo intens beleefd, dat is niet voor te stellen. Dat dit ons leven voorgoed verandert, dat is zeker.

Ik heb even liggen bijkomen van alle onderzoeken en deze spannende dag. Weer een spannende dag en we hebben er al een aantal gehad. Ineens ben je dagelijks bezig met leven en dood, sta je echte angsten uit maar geniet je ook intenser dan ooit van al het mooie wat er om je heen gebeurd. Ons leven staat momenteel voor een groot deel in het teken van kanker. Kanker is er voor mij nu iedere dag en overal. We realiseren ons dat ons leven nooit meer hetzelfde wordt.

We hadden het er met elkaar over dat wat mij en ons gezin nu is overkomen ook bepaalde positieve dingen heeft. Het brengt je ook veel positiviteit, zelf en je omgeving. Het is vooral de positiviteit die ons er doorheen moet slepen.

Nu is het voor ons op naar het volgende moment, woensdag 17 oktober. Een wederom heel spannende dag. We hebben besloten as weekend een lang weekend weg te gaan als de kinderen 's middags vakantie krijgen. We moeten nog iets boeken, er is voldoende beschikbaar. Even nog eruit met z'n vieren en genieten van en met elkaar.

Vanochtend is weer zo'n ochtend geweest waar je samen met het gezin de afgelopen periode naartoe geleefd hebt. Ondanks de prima bloeduitslag van 2 weken geleden overheerst toch de angst. Worden de positieve uitslagen voortgezet? Kun je verder klimmen op de ladder naar het ultieme doel?
 
Wij gaan eerst voor een ander doel. Het belangrijkste doel wat er nu voor ons is...beter worden en "ons leven terug"...

"We hebben erg goed nieuws, eigenlijk to good to be true", zo begint prof. Witjes. Natuurlijk gelijk ontlading maar geen blijdschap. Eerst dit gesprek, blijdschap komt later.

Het dringt allemaal nog niet tot me door. Wel werd duidelijk gemaakt dat we heel, heel veel geluk hebben.

Ik weet zelf niet wat ik moet denken. Mijn lichaam trilt. Later die avond wordt ik rustiger, kijk ik Ajax, komt het besef een beetje en kan ik maar moeilijk in slaap komen.

Ik ben vandaag alweer een week thuis. Een week van genieten van "Het thuis zijn" bij Diana en de kinderen. Een week waarin het besef van het goede nieuws een beetje tot me door begint te dringen. Maar ook een week waarin ik me realiseer dat het een lange weg naar herstel gaat worden.

12-12-2012; Dit is niet alleen de dag dat mijn moeder jarig is. Het is vooral de dag dat we wederom een belangrijk ziekenhuisbezoek hebben. Dit is zo'n datum die je altijd zal bij blijven, net als vrijdag 13 april 2012. De dag dat we naar het ziekenhuis geroepen werden en er gezegd werd dat er ernstige zorgen zijn over mijn gezondheid. Nu is het de dag dat we willen horen dat mijn PSA onmeetbaar is geworden, dat ik geen nabehandeling krijg en dat ik pas over 3 maanden mag terugkomen. Kortom, weer meer zicht op beter worden. Ondanks de positieve operatieuitslagen, merk ik dat de spanning de afgelopen dagen weer behoorlijk is toegenomen

Het belangrijkste, mijn PSA, is nu dus echt onmeetbaar (0,0) geworden. Wat nu ? Prof. Witjes spreekt uit dat ik toch echt een bijzonder geval ben. Zo'n zeer slechte startsituatie in april en nu dit. Hij zegt dat hij dit niet verwacht heeft.

Maar voor nu..gewoon heel goed nieuws !! Ik voel me fysiek steeds beter en heb geen enkele medische belemmering meer om alles te mogen doen. De komende tijd ga ik dan ook verder met de draad van het "gewone leven" op te pakken. Voor ons het andere, nieuwe leven!! Het leven waar we zo naar verlangd hebben. Even geen enorme stress, niet dagelijks bezig zijn met doodgaan, kanker en hoe nu verder...

Carpe Diem!


Interview in Het Kontakt
In Het Kontakt van 9 januari 2013 stond een interview met Mathieu. Dit interview is terug te lezen via de volgende link: http://www.hetkontakt.nl/leerdam/nieuws/alpe-dhuzes-sluit-heftige-periode-af-voor-mathieu-goedhart#.UOiI3yqiwWQ.twitter

Interview in het AD Rivierenland
Het artikel van het interview op 28 januari 2013 kun je hier downloaden

Eindstand

    €  22.500,-

Totaal aantal kilometers

    7.211 km

Fotoalbum